Ως πότε ο λαός του Ηρακλή θα κάνει υπομονή;

Εχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ένας φίλαθλος του Ηρακλή μπορούσε να πει πως νιώθει ηρεμία και σιγουριά για το μέλλον. Πάντοτε κάτι συμβαίνει και διαταράσσονται οι ισορροπίες, είτε αυτό αφορά το αγωνιστικό κομμάτι είτε το διοικητικό - οικονομικό. Από το τέλος της εποχής Θεοδωρίδη μέχρι και σήμερα, ο Ηρακλής δεν μπορεί να βαδίσει ήσυχος την πορεία του, σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούσε καν να λειτουργήσει σαν ομάδα, σαν ΠΑΕ.

Χρειάστηκαν συλλαλητήρια και πλήρης απαξίωση της ομάδας για να αποφασίσει ο Πέτρος Θεοδωρίδης να φύγει από τον Ηρακλή. Από το 2-3 στο Καυταντζόγλειο με την ΑΕΚ με τα τρία γκολ του Μαλαδένη, στις 19 Μαΐου 1999, η συντριπτική πλειονότητα του κόσμου του Ηρακλή δεν ήθελε τον Θεοδωρίδη. Εκτός από τις κινητοποιήσεις των οπαδών, χρειάστηκε και κάτι περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο δραχμές για να φύγει από τον Ηρακλή ο Πέτρος Θεοδωρίδης και να δώσει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών στον Ευάγγελο Μυτιληναίο.

Στις 11 Φεβρουαρίου 2000, ο πετυχημένος επιχειρηματίας κάνει δικό του τον Ηρακλή. Οι κινήσεις του εντυπωσιάζουν. Κρατάει όλους τους πρωτοκλασάτους παίκτες (Κωνσταντίνου, Ντεμπά, Στολτίδης), αποκτάει παίκτες αξίας, παίρνει τον Γιάννη Κυράστα προπονητή και οι οπαδοί αγοράζουν 4.000 διαρκείας, όταν ακόμα δεν είχε γίνει της... μόδας το εισιτήριο διαρκείας! Η ομάδα παίζει καλό ποδόσφαιρο, όμως δεν καταφέρνει να πετύχει το στόχο της, γιατί υπάρχουν εσωτερικά προβλήματα με την κόντρα Μπατάκη - Κυράστα και γκρίνια γιατί οι μεταγραφές δεν βγήκαν.

Η πώληση Κωνσταντίνου στον Παναθηναϊκό αρχίζει να φέρνει τις πρώτες φωνές κατά του Μυτιληναίου, παρότι ο Ηρακλής πήρε πολλά χρήματα και έμψυχα ανταλλάγματα. Εκείνη τη χρονιά χρειάστηκε μια κεφαλιά του Στολτίδη στο 97΄ για να ισοφαρίσει ο Ηρακλής τον Πανιώνιο και να κερδίσει την έξοδό του στην Ευρώπη, όμως η ομάδα αποκλείεται από την Ανόρθωση, και στην επιστροφή από τη Κύπρο υπάρχει υποδοχή με αποδοκιμασίες και... ντομάτες!

Στις 25 Ιανουαρίου 2003, ο Ηρακλής χάνει με 3-1 από τον ΟΦΗ στη Κρήτη, με τον διαιτητή Κοντογιαννίδη να αδικεί την ομάδα. Εκεί ήρθε το τέλος του Μυτιληναίου, ο οποίος λίγες μέρες μετά, σε συνέντευξη Τύπου, ανακοίνωσε ότι φεύγει, παρόλο που 2.000 φίλαθλοι της ομάδας ήταν εκεί προσπαθώντας να τον πείσουν για το αντίθετο.

Η ομάδα περνάει στα χέρια του Γιώργου Σπανουδάκη, άμεσου συνεργάτη του Μυτιληναίου, όμως και αυτός, παρά τις αρχικές καλές κινήσεις, δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις και τις προσδοκίες. Τα χρέη που δημιουργήθηκαν οδήγησαν σε πωλήσεις παικτών (Λαγός, Καπετάνος) και εκεί χάθηκε το παιχνίδι. Η φυγή και η επιστροφή του δημιούργησαν εντάσεις στην ομάδα, αποχή των οργανωμένων για έναν χρόνο και την άνοιξη του 2007 η ομάδα πάλευε για τη σωτηρία της, την οποία εξασφάλισε την τελευταία αγωνιστική στην Ξάνθη.

Τα άσχημα αποτελέσματα και ο Ρέμος

Το καλοκαίρι του 2007, ο Αντώνης Ρέμος και ομάδα Ηρακλειδέων επιχειρηματιών αναλαμβάνουν με το δύσκολο έργο να ξεχρεώσει. Αγωνιστικά η ομάδα δεν μπόρεσε ποτέ να παίξει καλό ποδόσφαιρο και να διακριθεί, ούτε καν με έξοδο στην Ευρώπη. Μονίμως προσπαθούσε να μην μπει σε περιπέτειες υποβιβασμού, όμως κριτική δεν υπήρχε μεγάλη, γιατί όλοι αναγνώριζαν καταρχήν ότι αυτή η διοίκηση δεν ήταν εκεί για τη δική της προβολή, αλλά πρωτίστως για οικονομική εξυγίανση.

Οταν, όμως, δεν υπάρχουν αποτελέσματα στο γήπεδο, αργά ή γρήγορα, θα έρθει η γκρίνια. Ετσι και έγινε. Η ένταση ανάμεσα στους οργανωμένους και στη διοίκηση Ρέμου εντάθηκε όταν ο πρόεδρος της ΠΑΕ μίλησε το καλοκαίρι για 5η θέση και διεκδίκηση Κυπέλλου και η ομάδα αποκλείστηκε από τα Τρίκαλα, ομάδα Γ΄ Εθνικής, και στο πρωτάθλημα βρίσκεται έναν βαθμό πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Ο Ρέμος είπε ότι φεύγει και προσπαθεί να βρει διάδοχη κατάσταση. Μέχρι τότε τα πράγματα θα παραμείνουν δύσκολα.